Mijn Strijd 1.5

Memoires van een überwappie

Paul van Schaik is de meest verguisde festivalorganisator van Nederland. Schrijver Solomon Soul zoekt naar een verklaring voor zijn slechte karakter. Is het zijn verbanning van de lagere school, zijn het de boksers waar hij mee traint of komt het door de  misdadigers waar hij als journalist mee omgaat?
Protagonist Van Schaik ontwikkelt een theorie dat WO 3 is uitgebroken en wil de massa hiervoor waarschuwen. De roman biedt tegelijkertijd een kompas voor persoonlijke vrijheid.

Je kunt de PDF direct downloaden, de papieren uitgave krijg je thuisgestuurd. Vergeet niet je adres in te vullen zodat we het kunnen toezenden.

22.00

“If I could stick my pen in my heart and spill it all over the stage. Would it satisfy you? Would it slide on by you? Would you think the boy is strange? Ain’t he strange?”
Als een ongeleid projectiel schiet Solomon Soul door een caleidoscoop van herinneringen, theorieën, mijmeringen, en provocaties. “It’s only Rock ‘n’ Roll, but I like it”

…sleurt zijn lezers tijdens een psychedelische roadtrip heen en weer tussen heden en verleden, tussen China en Crooswijk, tussen de popmuziek en zijn banksaldo.
Boeiende, delirium achtige verhalen, vlot geschreven en met veel fantasie

Je dondert naar binnen bij ome Piet in Crooswijk; je giechelt omdat je je een flard van een minuut puissant rijk voelt; je stopt je vingers in je oren omdat je de herriemuziek niet meer aankan en als je dan smácht naar een huiselijk tafereel, leer je hoe je een psychose herkent. En, wat je dan moet doen. Je voelt de onmogelijkheid van het leven. Ik heb gelachen en gehuild.

Het leest als een sneltrein en dan een die je niet voorbij ziet razen maar waar je zelf in zit, in de eerste klas coupe met uitzicht op een wonderlijk landschap. Het meest ontroerend zijn de delen waarin hij over zijn moeder schrijft en over zijn jeugd. Daartegenover staat de harde Solomon. Een spannend contrast. Dramatisch is het deel over zijn moeder, en die teringzooi die ze allemaal kreeg en die godverdomse isoleercel. De illustraties zijn ook top.

Scherp, eigenzinnig, met humor verteld.
Zinnen als: Zo vond ik hem dom, terwijl ik zelf heel slim ben (over zijn vader)
en: De artsen noemden haar conversaties met Onze Lieve Heer een psychose. Wij vonden het gewoon gestoord (over zijn moeder)
laten zien hoe goed Solomon Soul in maar een paar woorden een beeld weet te schetsen van de wereld waarin hij opgroeide. Als lezer is het je onmiddellijk duidelijk dat hij geen doorsnee opvoeding genoot en wil je gelijk meer weten.
En het hele verhaal is doordrenkt met zulke scherpzinnige zinnen. Zinnen die de lezer dwingt om verder te lezen.
Zijn ‘stem’ is alom aanwezig in de narratief, wat het zeer toegankelijk maakt, maar tegelijkertijd zijn woorden zorgvuldig gekozen en zinnen slim in elkaar gezet. Alles spreekt tot de verbeelding en creëert een sterke band tussen schrijver en lezer.
Naast dat Solomon alles zo prachtig kan verwoorden, is wat hij te vertellen heeft net zo aanlokkelijk. Zowel zijn fysieke wereld als zijn innerlijke opvattingen zijn op een buitengewoon pakkend manier neergezet.
Het resultaat is een boek dat je aandacht van begin tot einde weet vast te houden.

Verguisd concert-promoter, rock ’n’ roll-animal, voormalig misdaadjournalist en (eveneens voormalig) Zuid-Hollandsbokskampioen… Paul van Schaik is het allemaal. En een aandoenlijke fantast die onder schuilnaam Solomon Soul zijn memoires optekent en met de nodige grootspraak de wereld om hem heen bespot. Mijn Strijd 1 ½ is de reflectie van een Don Quichot die onder meer corona en macht(hebbers) ter discussie stelt, maar ook het functioneren van de ‘mensch’ analyseert/fileert, op zoek gaat naar ‘wijsheid’ en de pijnlijke herkomst van zijn bijna schizofrene persoonlijkheid onder ogen komt. Een bij vlagen even genadeloos als sarcastisch geschreven relaas van een überwappie die vooral probeert verwarring te zaaien. Daarbij geldt altijd één regel: ‘Wat vind ik nu belangrijk? Gelukkig zijn, bij alles wat ik doe… Je zou me een geluksfilosoof kunnen noemen. Of een klootzak, reken ik ook goed.’

Lekker rauw Rotterdams, lekker kankeren hier en daar, dat leest goed weg. Ik heb het in een ruk uitgelezen! Van geniale passages zoals de Bilderberg man heb ik genoten en die heb ik een paar keer teruggelezen. Tegelijkertijd geen vrolijke boodschap voor een onschuldige lezer. Of we zijn allemaal schuldig…
Goed geschreven, soort omgekeerde schelmenroman, soms moest ik aan Bonita Avenue denken, qua thematiek dan.
Het smaakt naar meer!